رفتار امام حسین (ع) با برادرش

پس از شهادت حضرت على (ع)، به فرموده رسول خدا (ص) و وصیت امیرالمؤمنین (ع) امامت و رهبرى شیعیان به حسن بن على (ع)، فرزند بزرگ امیرالمؤمنین (ع)، منتقل گشت و بر همه مردم واجب و لازم آمد كه به فرامین پیشوایشان امام حسن (ع) گوش فرا دهند.


امام حسین (ع) كه دست پرورده وحى محمدى و ولایت علوى بود، همراه و همكار و همفكر برادرش بود. چنان كه وقتى بنا بر مصالح اسلام و جامعه مسلمانان و به دستور خداوند بزرگ، امام حسن (ع) مجبور شد كه با معاویه صلح كند و آن همه ناراحتی ها را تحمل نماید، امام حسین (ع) شریك رنج هاى برادر بود و چون می دانست كه این صلح به صلاح اسلام و مسلمین است، هرگز اعتراض به برادر نداشت.

حتى یك روز كه معاویه، در حضور امام حسن (ع) و امام حسین (ع) دهان آلوده اش را به بدگویى نسبت به امام حسن (ع) و پدر بزرگوارشان امیرمؤمنان (ع) گشود، امام حسین (ع) به دفاع برخاست تا سخن در گلوى معاویه بشكند و سزاى ناهنجاریش را به كنارش بگذارد، ولى امام حسن (ع) او را به سكوت و خاموشى فراخواند، امام حسین (ع) پذیرا شد و به جایش بازگشت، آن گاه امام حسن (ع) خود به پاسخ معاویه برآمد، و با بیانى رسا و كوبنده خاموشش ساخت. (1)

پانویس ها:

(1) ارشاد مفید، ص 173.




moharam95، ماه محرم، عاشورا، امام حسین


طبقه بندی: دینی و مذهبی، 
برچسب ها:moharam95، ماه محرم، عاشورا، امام حسین،
داغ کن - کلوب دات کام

...