دردهای مشترک ایرانیان از نظر صادق هدایت

ﺻﺎﺩﻕ هدایت در کتاب بوف کور از 37  درد مشترک ایرانیان چنین می نویسد:

ﺍﮐﺜﺮ ﻣﺎ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺎ ﺗﺨﯿﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻔﮑﺮ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ ﺩﻫﯿﻢ.

ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﯽ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ ﺩﻫﯿﻢ.

ﺑﺎ ﻃﻨﺎﺏ ﻣﻔﺖ ﺣﺎﺿﺮﯾﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭ ﺑﺰﻧﯿﻢ.

ﺑﻪ ﺑﺪﺑﯿﻨﯽ، ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺧﻮﺵ ﺑﯿﻨﯽ ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺩﺍﺭﯾﻢ.


برای مشاهده متن کامل به ادامه مطلب مراجعه فرمایید.


ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻓﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻗﺪﺍﻣﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻢ.

ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻓﻀﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻦ ‏«ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ‏» ﺷﺮﻡ ﺩﺍﺭﯾﻢ.

ﮐﻠﻤﻪ ﯼ ‏«ﻣﻦ‏» ﺭﺍ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ‏«ﻣﺎ» ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺑﺮﯾﻢ.

ﻏﺎﻟﺒﺎً ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺶ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ ﺩﻫﯿﻢ.

ﺑﯿﺸﺘﺮ، ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮﯾﻢ ﻭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.

ﺍﺯ ﺩﻭﺭﺍﻧﺪﯾﺸﯽ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﯾﺰﯼ ﻋﺎﺟﺰﯾﻢ ﻭ ﺩﭼﺎﺭ ﺭﻭﺯﻣﺮﮔﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ.

ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﯽ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﯾﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺭﯾﻢ.

ﺩﺍﺋﻤﺎً ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ، ﻭﻟﯽ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻢ.

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﯼ 90 ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ.

ﻏﺮﺑﯽ ﻫﺎ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ ﭘﺮﻭﻓﺴﻮﺭ ﻭ ﻓﯿﻠﺴﻮﻑ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻭﻟﯽ ﻣﺎ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻓﻘﯿﻪ.

ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﮔﺮﯼ ﺑﻮﺩﯾﻢ، ﻏﺮﺑﯽ ﻫﺎ ﻋﻠﻢ ﺷﯿﻤﯽ ﺭﺍ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺩﺍﺩﻧﺪ.

ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺭَﻣﻞ ﻭ ﺍُﺳﻄﺮﻻﺏ، ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺸﻒ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﮐﻮﺍﮐﺐ ﺑﻮﺩﯾﻢ، ﻏﺮﺑﯽ ﻫﺎ ﻋﻠﻢ ﻧﺠﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﻨﺎ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ.

ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﻣﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﯿﻢ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺑﺪ ﺑﯿﺎﺭﯼ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﯾﻢ، ﻭﻟﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺗﺠﺰﯾﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻋﻠﻞ ﺁﻥ ﻧﻤﯽ ﭘﺮﺩﺍﺯﯾﻢ.

ﻏﺮﺑﯽ ﻫﺎ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﻋﻤﻮﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ، ﻭﻟﯽ ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﮑﺎﺭﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.

ﻣـُﺮﺩﻩ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﯾﻢ.

ﻏﺮﺑﯽ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎﻥ، ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﮐﻮﺯﻩ ﮔﺮ ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ ﯼ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺁﺏ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ.

ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﺎ ﺻﺪﻗﻪ ﺩﺍﺩﻥ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﻧﺎﺑﺨﺮﺩﺍﻧﻪﯼ ﺧﻮﺩ، ﺑﯿﻤﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.

ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮﯼ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻫﺎﯼ ﻣﻤﮑﻦ، ﺁﺧﺮ ﮐﺎﺭ، ﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ، ﻣﺮﻍ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻏﺎﺯ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﺟﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﭘﺬﯾﺮ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻋﯿﺐ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ، ﺑﺪﺧﻮﺍﻩ ﻣﺎﺳﺖ.

ﭼﺸﻢ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ.

ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ، ﺯﻭﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﺍﯾﺖ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ ﺩﻫﯿﻢ.

ﻭﻗﺘﯽ ﭘﺎﯼ ﺍﺳﺘﺪﻻﻟﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﻟﻨﮕﺪ، ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﯿﻢ.

ﺩﺭ ﻏﺎﻟﺐ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎ، ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﯾﻦ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﺒﺮﻧﺪ، ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﮔﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺩَﻡ ِﺣﺠﻠﻪ ﮐـُﺸﺖ.

ﺍﮐﺜﺮﺍً، ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺿﺎﺑﻄﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ ﺩﻫﯿﻢ.

ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺑﺮﺍﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺍﺳﺖ.

ﻏﺎﻟﺒﺎً ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭼﺎﭘﻠﻮﺱ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺑﻬﺘﺮﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻭﻝ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﯾﻢ، ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻟﻮﻟﻪ ﮐﺸﯽ، ﮐﺎﺑﻞ ﮐﺸﯽ ﻭ ﻏﯿﺮﻩ ﺻﺪ ﻫﺎ ﺟﺎﯼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.

ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ، ﯾﮏ ﻋﺎﺩﺕ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﻪ ﯼ ﻣﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﺮﺩﻥ، ﻧﻤﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻢ.

ﺷﺎﻧﺲ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯿﻢ.

ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﯿﻮﺏ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟

ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﺣﺪﻭﺩ 60 ﺳﺎﻝ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ.




طبقه بندی: تاریخی و اجتماعی، 
برچسب ها:صادق هدایت، بوف کور، دردهای مشترک ایرانیان،

...